“ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΦΩΣ, Η ΖΩΗ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ”

Εάν υπάρχει μια αλήθεια στην οποία θα μπορούσαν να συνοψισθούν όλες οι ευαγγελικές αλήθειες, η αλήθεια αυτή θα ήταν η ανάσταση του Χριστού. Και ακόμη, εάν υπάρχει μια πραγματικότητα στην οποία θα μπορούσαν να συνοψισθούν όλες οι καινοδιαθηκικές πραγματικότητες, η πραγματικότητα αυτή θα ήταν η ανάσταση του Χριστού. Μόνο στην ανάσταση του Χριστού….

Μέχρι την ανάστασή Του ο Κύριος δίδασκε για την αιώνια ζωή, αλλά με την ανάστασή Του έδειξε ότι ο Ίδιος όντως είναι η αιώνια ζωή. Μέχρι την ανάστασή Του δίδασκε για την ανάσταση των νεκρών, αλλά με την ανάστασή Του έδειξε ότι ο Ίδιος είναι πράγματι η ανάσταση των νεκρών. Μέχρι την ανάστασή Του δίδασκε ότι η πίστη σ’ Αυτόν μεταφέρει εκ του θανάτου εις την ζωήν, αλλά με την ανάστασή Του έδειξε ότι ο Ίδιος νίκησε το θάνατο και έτσι εξασφάλισε στους θανατωμένους ανθρώπους τη μετάβαση εκ του θανάτου στην ανάσταση.

Με την αμαρτία ο άνθρωπος έγινε θνητός και πεπερασμένος· με την ανάσταση του Θεανθρώπου γίνεται αθάνατος και αιώνιος. Σ’ αυτό δε ακριβώς έγκειται η δύναμη και το κράτος και η παντοδυναμία της του Χριστού αναστάσεως. Και για αυτό χωρίς την ανάσταση του Χριστού δεν θα υπήρχε καν ο Χριστιανισμός. Μεταξύ των θαυμάτων η ανάσταση του Κυρίου είναι το μεγαλύτερο θαύμα. Όλα τα άλλα θαύματα πηγάζουν από αυτό και συνοψίζονται σ’ αυτό. Απ’ αυτό πηγάζουν η πίστη και η αγάπη και η ελπίδα και η προσευχή και η θεοσέβεια. Αυτό είναι εκείνο το οποίο καμία άλλη θρησκεία δεν έχει· αυτό είναι εκείνο το οποίο ανυψώνει τον Κύριο υπεράνω όλων των ανθρώπων και των θεών. Αυτό είναι εκείνο το οποίο κατά τρόπο μοναδικό και αναμφισβήτητο δείχνει και αποδεικνύει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Θεός και Κύριος σε όλους τους ορατούς και αόρατους κόσμους.

Το ότι ο άνθρωπος πιστεύει αληθινά στον Αναστάντα Κύριο το αποδεικνύει με το να αγωνίζεται κατά της αμαρτίας και των παθών και εάν μεν αγωνίζεται, πρέπει να γνωρίζει ότι αγωνίζεται για την αθανασία και την αιώνια ζωή. Εάν όμως δεν αγωνίζεται, τότε μάταιη η πίστη του! Διότι, εάν η πίστη του ανθρώπου δεν είναι αγώνας για την αθανασία και την αιωνιότητα, τότε τι είναι; Εάν με την πίστη στο Χριστό δεν φθάνει κανείς στην αθανασία και την επί του θανάτου νίκη, τότε προς τι η πίστη μας; Εάν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, τούτο σημαίνει ότι η αμαρτία και ο θάνατος δεν έχουν νικηθεί. Εάν δε δεν έχουν αυτά τα δύο νικηθεί, τότε γιατί να πιστεύει κανείς στο Χριστό; Εκείνος όμως ο οποίος με την πίστη στον Αναστάντα Χριστό αγωνίζεται εναντίον κάθε αμαρτίας του, αυτός ενισχύει σιγά-σιγά μέσα του την αίσθηση ότι ο Κύριος πραγματικά αναστήθηκε, άμβλυνε το κέντρο του θανάτου, νίκησε το θάνατο σε όλα τα μέτωπα της μάχης.

Χωρίς την ανάσταση δεν υπάρχει ούτε στον ουρανό ούτε κάτω από τον ουρανό τίποτε πιο παράλογο από τον κόσμο αυτό ούτε μεγαλύτερη απελπισία από τη ζωή αυτή, δίχως αθανασία. Σ’ όλους τους κόσμους δεν υπάρχει περισσότερο δυστυχισμένη ύπαρξη από τον άνθρωπο, που δεν πιστεύει στην ανάσταση των νεκρών. Γι’ αυτό, για την ανθρώπινη ύπαρξη, ο Αναστημένος Κύριος είναι τα «πάντα εν πάσιν» σ’ όλους τους κόσμους: ο,τι το Ωραίο, το Καλό, το Αληθινό, το Προσφιλές, το Χαρμόσυνο, το Θείο, το Σοφό, το Αιώνιο. Αυτός είναι όλη η Αγάπη μας, όλη η Αλήθειά μας, όλη η Χαρά μας, όλο το Αγαθό μας, όλη η Ζωή μας, η Αιωνία Ζωή σε όλες τις αιωνιότητες και απεραντοσύνες.

Αρχή Τριωδίου.

Πορεία προς το Πέρασμα, την Διάβαση…!

Ξεκινάμε αγαπητοί μου αδερφοί!

Ξεκινάει σήμερα με την χάρη του Τριαδικού μας Θεού το Άγιο Τριώδιο.

Ξεκινάει ένα όμορφο πνευματικό ταξίδι.

Αυτό το ταξίδι θα έχει πολλούς σταθμούς.

Θα έχει πολύ νηστεία, προσευχή, Ιερές Ακολουθίες και πολύ εσωτερική ενδοσκόπηση.

Ο τελικός όμως σταθμός θα είναι γεμάτος από Φως.

Το Φώς της Αναστάσεως του Ιησού μας!

Ξεκινάμε την πορεία μας προς το Πέρασμα!

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η Αγία μας Εκκλησία έχει ορίσει η περίοδος αυτή να ξεκινάει με μια μεγάλη αρετή, την αρετή της Ταπεινότητος (Τελώνης). Ενώ παράλληλα καταδικάζεται η Υπερηφάνεια και ο Εγωισμός (Φαρισαίος).

Ο Χριστός, αγαπητοί μου αδερφοί, καθώς κλείνει την παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου, μας επισημαίνει:

«Πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτόν ταπεινωθήσεται, ὁ δέ ταπεινῶν ἑαυτόν ὑψωθήσεται».

Εάν από μόνοι μας υψώνουμε τον εαυτό μας, θα ταπεινωθούμε.

Πτώση και Ύψωση!

Δυο μεγέθη που υπερβαίνουν τα όρια της εγκόσμιας λογικής.

Άς τα μελετήσουμε και προπαντός ας τα βιώσουμε όπως οι πατέρες μας, Ορθόδοξα και Αγιοπνευματικά!!!

Κατά την ευλογημένη αυτή περίοδο του Τριωδίου ας ταπεινωθούμε εκούσια και αληθινά, για να υψωθούμε από το Χριστό μας στη δόξα της αγάπης, της σχέσης και της κοινωνίας μαζί Του!!!

Καλή πορεία – Καλό αγώνα!!!

π. Στέφανος Κωστόπουλος

Ένα βήμα πριν τα Χριστούγεννα…

Τι βλέπω;

Μεγάλα και πολυδάπανα δώρα, ταξίδια.

Πολύχρωμα λαμπάκια και βεγγαλικά.

Καλεσμένοι, πάρτυ, γεμάτα και πλούσια τραπέζια.

Αλκοόλ, τζόγος και κάθε λογής διασκέδαση.

Στο βάθος όμως μια Απέραντη και Αδυσώπητη ΜΟΝΑΞΙΑ!

Σαν κοινωνία, έχουμε πιστέψει ότι τα Χριστούγεννα πρέπει να είναι τέλεια και μαγικά, με αφθονία φαγητού και δώρων.

Έχουμε πιστέψει ότι τα Χριστούγεννα συνοδεύονται από υψηλές προσδοκίες για την τέλεια, ευτυχισμένη οικογένεια.

Είναι καιρός να αλλάξω το πως βλέπω τα Χριστούγεννα.

Φέτος, θέλω να γεμίσω την καρδιά μου από την Φάτνη της Βηθλεέμ!

Φέτος, θέλω με την παρουσία Εκείνου (Χριστού) που θα γεννηθεί για μένα να νιώσω πως υπάρχει Ελπίδα!

Φέτος, θέλω να κατανοήσω γιατί γεννήθηκε ο Χριστός.

Ο Χριστός γεννιέται για να του δώσουμε τις αμαρτίες μας!

Μας λέει: “Δος μου τις αμαρτίες σου!”

Τις αμαρτίες σου! Αυτές θέλω να μου τις δώσεις!

Να τις πάρω εγώ.

Να φύγουν από εσένα.

Να σου τις συγχωρήσω.

Και να μείνεις εσύ καθαρός, με την χάρη μου και με την αγάπη που έχεις για μένα.

Γι’ αυτό ήλθε ο Χριστός στον κόσμο.

Μας άπλωσε το χέρι,

για να απλώσουμε και εμείς το δικό μας,

και να Του βάλουμε στο χέρι τις αμαρτίες μας.

Όχι με το χέρι μας, αλλά ΜΕ την καρδιά μας.

Και ΑΠΟ την καρδιά μας.

Ήλθε λυ­τρωτής.

Ελευθερωτής από την δουλεία της αμαρ­τίας.

Ήλθε για να μην μείνουμε έξω από τον Παράδεισο.

Άφησε την τιμή Του,

την υπόληψή Του,

το μεγαλείο Του και ταπεινώθηκε και ήλθε στη γη, για μας.

Για να μας πάρει κοντά Του.

Γιατί ο Θεός μας, είναι αγάπη, καλωσύνη, ευσπλαγχνία.

Δεν θέλει να χαθεί κανένας.

Ας Τον δοξολογήσουμε!

Ας Τον ευχαριστή­σουμε!

Ας Τον προσκυνήσουμε!

Ας Τον τιμήσουμε!

Και ας Του πούμε:

Κύριε Ιησού Χριστέ έλα στη ζωή μου και κάνε τα φετινά Χριστούγεννα η ΚΑΡΔΙΑ μου να γίνει η ΦΑΤΝΗ που θα ΓΕΝΝΗΘΕΙΣ!

Το εύχομαι για όλους μας!

π. Στέφανος Κωστόπουλος

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

• Η ευσπλαχνία σου για μένα είναι μεγάλη· έσωσες τη ζωή μου από βέβαιο θάνατο.
• Κύριε, είσαι Θεός όλο ευσπλαχνία και συμπάθεια, ανεκτικός, γεμάτος καλοσύνη και πιστότητα.
• Έφτασα στην απόγνωση και είπα: «Κανέναν δεν μπορώ να εμπιστευτώ».
• Στον Κύριο τι μπορώ ν’ αντιπροσφέρω για όλες τις ευεργεσίες που μου έκανε;

Αδερφοί μου,

ΠΟΤΕ μην χάνουμε την πίστη μας!

ΠΟΤΕ μην χάνουμε την εμπιστοσύνη μας!

ΠΟΤΕ μην απελπιζόμαστε!

ΠΟΤΕ μην παύσουμε να τον αγαπά με!

ΠΟΤΕ να μην πούμε ότι μας εγκατέλειψε!

Ο Ιησούς Χριστός είναι πάντα εδώ για μας!!!

Πίστη λοιπόν, εμπιστοσύνη στην θεία Του πρόνοια και πάντα χαμογελαστοί και αισιόδοξοι!

Εις το επανιδείν.

π. Στέφανος Κωστόπουλος

Καλό Παράδεισο κ. Αθηνά!

Σήμερα παραμονή των ψυχών, Παρασκευή 5 Ιουνίου, η πολυαγαπημένη μας κ. Αθηνά “έφυγε” από κοντά μας.

Πήγε κοντά στο πλάστη και δημιουργό μας.

Πήγε κοντά στον πολυαγαπημένο Γέροντά της, τον Άγιο Πορφύριο.

Τι να πρώτο θυμηθούμε…

Την πολύ της ανιδιοτελή Αγάπη.

Το ζήλο της για την Εκκλησία του Χριστού.

Την θυσιαστική της προσφορά προς τον συνάνθρωπο.

Την καλοσύνη της.

Τα αναρίθμητα λόγια παρηγοριάς προς τους ανθρώπους που την πλησίαζαν.

Όλο πρόσφερε. Ποτέ δεν ζήταγε.

Πόσο, μα πόσο θλιμμένη είναι η ψυχή μας στο άκουσμα της κοιμήσεώς σου αγαπημένη μας Αθηνά!

Ο Θεός ας αναπαύσει την Άγια ψυχή σου κοντά Του!

Παρακολουθήστε τις ομιλίες που είχε πραγματοποιήσει η κ. Αθηνά στον Ιερό Ναό μας:

π. Στέφανος Κωστόπουλος

Δύο χρόνια χωρίς τον Γέροντα Νεκτάριο Βιτάλη.

Δύο χρόνια χωρίς τον Γέροντα της Αγάπης και της ταπείνωσης.

Η πνευματική μας ζωή είναι πιο φτωχή χωρίς εκείνον.

Η Εκκλησία μας “έχασε” τον άνθρωπο που αφιέρωσε όλη του την ζωή υπηρετώντας την εικόνα του θεού δηλ. τον συνάνθρωπο.

Απο την μια Θλίψη, στεναχώρια, νοσταλγία, πόνος για την μεγάλη απώλεια….

Από την άλλη χαρά για εκείνον (γέροντα) που τα κατάφερε! Που κατάφερε και πήρε το Στέφανο της Δόξης. Που κατάφερε να είναι μαζί με τον Άγιο του, τον Άγιο Νεκτάριο που τόσο αγάπησε!

Χαρά για εμάς, γιατί έχουμε έναν Άγιο άνθρωπο να μεσιτεύει για εμάς τους αμαρτωλούς στον Πανάγαθο Κύριο μας.

Ανάμεικτα συναισθήματα!

Ήταν 8 Φεβρουαρίου του 2018 όταν η είδηση της μεγάλης πνευματικής απώλειας του Γέροντα έφτασε στα αυτιά μας.

Η απώλεια του, πλάκωσε τις ψυχές όλων των ορθοδόξων χριστιανών στα πέρατα της οικουμένης.

Η έξοδος του μάτωσε τις καρδιές όλων των πνευματικών του παιδιών.

Βλέπεται αυτό το γεροντάκι μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή πάνω στο μάταιο και πρόσκαιρο αυτό κόσμο, σκορπούσε μόνο αγκαλιές, προσευχές και χαμόγελα!

Ακόμα και στο κρεβάτι του πόνου δεν έπαψε στιγμή να προσεύχεται για όλο τον κόσμο.

Την ευχή σου να έχουμε γέροντά μου!

Γίνε σε παρακαλώ οδοδείκτης και προστάτη μας!

Μη μας αφήσεις ποτέ σε παρακαλώ!!

Την ευχή σου και τις μεσοτείες σου!

Σ’ αγαπάμε!

Ένα Βίντεο μνήμης:

Ένα βίντεο που δείχνει την βαθιά σου πίστη στον Ιησού που τόσο μα τόσο αγάπησες!

π. Στέφανος Κωστόπουλος

Ότι και να περάσαμε (2019)…τα αφήνουμε πίσω.
Καλά.
Άσχημα.
Χαρούμενα.
Στενάχωρα.
Νέα χρονιά:
Υγεία,
Δύναμη,
Πίστη,
Αισιοδοξία,
Ελπίδα,
Αγάπη!
Την δική Του Αγάπη!
Την Αγάπη Του,
που ξεπερνάει με χαμόγελο τα ΠΑΝΤΑ!
Που δίνει νόημα στην άδεια και μονότονη ζωή μας.
Ο Χριστός είναι Αγάπη!
Καινούρια λοιπόν χρονιά Μαζί με το Χριστό που αγαπάει όλους!
Μόνο αυτή την Αγάπη εάν κάνουμε πράξη στην ζωή μας φέτος, τότε σίγουρα θα κερδίσουμε το χαμόγελο Του!
Χρόνια πολλά!
π. Στέφανος Κωστόπουλος

Το πρόσωπο της Αγίας Θεοτόκου σε λίγο θα πάρει την θέση Του δίπλα στον Υιό Της, στους ουρανούς.

Αλλά ας δούμε το χρονικό αυτής της μεγάλης Θεομητορικής Εορτής.

Τριών ετών η Παναγία πήγε στον Ναό.

Έζησε δε πάντα στα «Ιεροσόλυμα.

Η Παναγία ανέβαινε συχνά στο όρος των Ελαιών και προσευχόταν.

Τρεις ημέρες, προτού κοιμηθή, ειδοποιήθηκε η Παρθένος από Άγγελο του Ουρανού για την κοίμησή της.

Καμμία ταραχή και καμία λύπη δεν τάραξε την καρδιά της Παρθένου.

Συναθροίσθησαν θαυματουργικά οι Απόστολοι εκ περάτων της γης, εκτός του Αποστόλου Θωμά.

Η Θεοτόκος αποχαιρετάει όλους και παρακαλεί τον Θεό, για την ειρήνη του κόσμου.

Η κηδεία της ήτανε μιά πομπή κατανυκτική.

Οι Απόστολοι κρατούσαν το φέρετρο.

Μετά τον ενταφιασμό της Παναγίας οι άγιοι Απόστολοι παρέμειναν λίγες μέρες στο χωρίον Γεθσημανή.

Τότε ήρθε ο Απόστολος Θωμάς για να προσκυνήσει το ενταφιασμένο σώμα της Θεοτόκου.

Οι άλλοι Απόστολοι άνοιξαν τον τάφο της Παναγίας.

Όλοι όμως στο άνοιγμα έμειναν κατάπληκτοι.

Ο τάφος ήτανε άδειος!

Είχε μονάχα την σινδόνα!

Η μητέρα  όλων των ανθρώπων,

η σκάλα που ενώνει τον ουρανό με το κόσμο,

άρα το Θεό με τους ανθρώπους,

η κυρία Θεοτόκος είχε μεταστή εκ του τάφου.

Η θεία Της πνοή, η ολόφωτη και Πάναγνη ψυχή Της, πετάει προς τον Ουρανό.

Ανηφορίζει στον θρόνο του Θεου, κοντά στο Υιό της.

Παράδοξο…

Η εορτή της κοιμήσεως δηλαδή του θανάτου της κυρίας θεοτόκου, εορτάζεται και πανηγυρίζεται από όλους τους Χριστιανούς απανταχού της γης, με χαρά, αγαλλίαση, ευγνωμοσύνη, παραδοσιακούς χορούς και γλέντια.

Μα πως;

Αφού πέθανε.

Δεν πέθανε;

Γιατί χαιρόμαστε;

Απολυτίκιο Εορτής:

Μετάφραση:

Θεοτόκε, όταν γέννησες το Χριστό παρέμεινες Παρθένος και όταν κοιμήθηκες (έφυγες από τη γη αυτή) δεν εγκατέλειψες τον κόσμο. Μεταφέρθηκες κοντά στη ζωή, εσύ που ήσουν η Μητέρα της ζωής. Με τις δικές σου μεσιτείες ας λυτρωθούν οι ψυχές μας από το θάνατο.

Πώς να μην πανηγυρίσουμε;

Μετέστης προς την ζωήν, Μήτηρ υπάρχουσα της ζωής…

Η Κοίμηση της Θεοτόκου δεν είναι ένα πένθιμο γεγονός για τον λαό, επειδή η Παναγία «μετέστη προς την ζωήν».

«Νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι, ἐν σοι Παρθένε ἄχραντε· παρθενεύει γαρ τόκος, και ζωην προμνηστεύεται θάνατος» (ειρμός της εορτής).

Αυτή που γέννησε τη ζωή, έχει μεταβεί στη ζωή.

Έτσι ο θάνατός της ονομάζεται «αθάνατος Κοίμησις».

Πώς να μην χαρούμε;

Πώς να μην αγαλλιάση η ψυχή μας;

Πώς να μην πλημμυρίσει η καρδιά μας από συναισθήματα ευφρόσυνα;

Με θέρμη σε παρακαλούμε Αειπάρθενε Μαρία, μεσίτευε προς τον Υιό Σου και Θεό μας, ίνα σώσει το κόσμο!

Χρόνια πολλά!

Επιμέλεια: Πατήρ Στέφανος Κωστόπουλος

Με την αμέριστη συμπαράσταση και Πατρική Αγάπη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας, Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού κ.κ. Δανιήλ και την φροντίδα του Υπευθύνου Νεότητος, Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου κ. Γεδεών Μακριώτη, ολοκληρώθηκαν, με μια όμορφή γιορτή, τα κατηχητικά σχολεία της ενορίας μας για την ιεραποστολική χρονιά 2018-19.

Η γιορτή/λήξη έλαβε χώρα στο Πνευματικό Κέντρο του Καθεδρικού Ιερού Ναού μας, την Κυριακή 19 Μαϊου.

Τα παιδιά με την καθοδήγηση και αγάπη των Κατηχητών/τριών ετοίμασαν μια όμορφη γιορτή που περιείχε θεατρικά σκέτς, τραγούδια κ.λ.π.

Άχ πάει και αυτή η χρονιά!

Για λίγους μήνες δυστυχώς πρέπει να χωρίσουμε με τα παιδιά μας.

Αυτός ο αποχωρισμός σίγουρα είναι δύσκολος και μελαγχολικός.

Όμως η ζωή και η ανθρώπινη εξέλιξη, μας προστάζουν να προχωράμε….

Μας προστάζουν να ζήσουμε νέες εμπειρίες….

Μας προστάζουν να ζήσουμε νέες στιγμές…

Πάντα βέβαια μαζί με τον Χριστό μας!

Χαρμολύπη λοιπόν!

Λύπη   γιατί χωρίζουμε.

Χαρά    όμως γιατί σε λίγους μήνες θα έρθουν νέες, όμορφες και πιο δημιουργικές εν Χριστώ στιγμές με τα παιδιά μας.

Κ Α Λ Ο   Κ Α Λ Ο Κ Α Ι Ρ Ι   Π Α Ι Δ Ι Α!!! 

Επιμέλεια: π.Στέφανος Κωστόπουλος

Είναι Κυριακή και όλα είναι έτοιμα!

Μόλις έχει τελειώσει το μάθημα στα παιδιά του Κατηχητικού μας σχολείου.

Τώρα είναι η ώρα για διασκέδαση, για παιχνίδι.

Μπροστά μας, μια μπασκέτα πάνω σε ένα από τα ωραία πεύκα που στολίζουν το προαύλιο του Ιερού Ναού μας.

Όλα είναι έτοιμα!

Και το παιχνίδι ξεκινάει.

Ο Χριστός μας βιώνεται στο Παρόν της κάθε στιγμής με αγάπη!

Ότι και να κάνεις εάν το κάνεις με αγάπη σ΄Αυτόν (Θεό) που στο έδωσε, τότε όλα είναι τέλεια!

Ακόμα και το κυριακάτικο μπασκετάκι!

Μ’ αυτό το τρόπο όλα γίνονται Χριστός και Εκκλησία!

Ευχαριστούμε Χριστέ μου για την τόση χαρά που μας προσφέρεις!!!

Επιμέλεια: π. Στέφανος Κωστόπουλος